زندگی نامه تلخ شوگا
چگونه مین یونگی تبدیل به شوگا شد...
همه ایدلها سختی های زیادی کشیدند تا به شهرت رسیدن اما هیچ کدومشون مشکلاتی رو که شوگا چگونه مین یونگی تبدیل به شوگاشد...
همه ایدلها سختی های زیادی کشیدند تا به شهرت رسیدن اما هیچ کدومشون مشکلاتی رو که شوگا داشته رو نداشتن
متاسفانه خیلی ها به شوگا هیت میدن که اون یه ادم بی احساس و از خود راضی هست
شوگا توی ۱۴ سالگی وقتی در یک نمایش مدرسه اش اواز خوند به خوانندگی و اهنگسازی علاقه پیدا کرد.
اما این علاقه به هیچ عنوان از طرف خوانداش مورد استقبال قرار نگرفت پدر و مادرش به شدت باهاش مخالفت کردن حتی پدرش یک بارتمام آلات موسیقی شوگا رو برای منصرف کردنش از این کار شکست پدرش می خواست تا شوگا شغل خوانوادگیشون رو ادامه بده.
اونا شوگا رو به شدت تحت فشار قرار داده بودن، خانوادش تمام این مدت تردش کرده بودن و اصلا باهاش کاری نداشتن چون بچه بودبهش خیلی کمتر از حقش حقوق میدادن.
شوگا تمام این مدت به سختی کار میکرده و بدتر از همه وقتی بود که با ماشین تصادف کرد وبه مدت چند هفته توی بیمارستان بستریشد
حتی اون موقع هم خانوادش هم راضی نشدند که به دیدنش بیان ، و اونو تنها گذاشتن
مدیر مدرسشون با بیمه دانش اموزی هرینه بیمارستانشو پرداخت کرد ، اما وقتی مرخص شد به خاطر تصادف کتفش و مهره های کمرشبدجوری اسیب دیده بود به خاطر همین کارفرماش اخراجش کرد
و شوگا با اون حالش بازم بی پول موند
اما نا امید نشد
برای اینکه کار پیدا کنه وانمود میکرد که حالش خوبه با وجود درد زیاد شروع به کارای سخت کرد
شوگا وقتی دید خانوادش درکش نمیکنن و خودش هم نمیتونه از رویاش دست بکشه ، توی سن ۱۵ سالگی خونه رو ترک کرد و رفت سئولو تنها چیزایی که به خودش برد ( گیتارش و یه کوله پشتی که توش چند دست لباس و دفترچه ای که توش اهنگ مینوشت و ۱۰۰ ون نقد کهتمام پس اندازش بود)
شوگا هیچ کسو توی سئول نداشت و ۳ ماه اول رو توی پارک میخوابید.
به شروع مدارس هوا سرد شد و به اجبار یه انباری اجاره میکنه ، صبحا میرفت مدرسه و بعدش یه راست میرفت سرکار تا شب بیشتردرامدش صرف اجاره خونه میشد طوری که هر روز مجبور بوده بین بلیت اتوبوس و غذا یکی رو انتخاب کنه ( بمیرم براش)
فاصله محل کارش تا اتاقی که گرفته بود ۲ ساعت بود ، اون هرروز مجبور بوده روزی ۴ ساعت پیاده روی کنه وگرنه گشنه می موند.
یه روز شوگا توی روزنامه اگهی بیگ هیت رو میبینه و میره برای تهیه کنندگی لودیشن میده ، اما اونا شوگا رو به عنوان کاراموز قبولمیکنن و بهش یه خوابگاه میدن ، شوگا وقتی میره خوابگاه تا شب تو پذیرایی روی مبل میشینه و اصلا باور نمیکرده که الان یه جای خوابو برای خوردن داره.
نامجون وقتی شوگا رو توی اون حالت میبینه ازش می خواد بره توی اتاقش و روی تختش بخوابه شوگا تا صبح از خوشحالی گریه میکنه.
شوگا هیچ وقت محبت واقعی خانوادشو نداشته و مطمئنا تجربه کردن این همه سختی برای یه پسر ۱۵ ساله کار راحتی نبود ، اون مثلهم سن های خودش هرگز وقت عشق و حال رو نداشته و همیشه مجبور بوده که سخت کار کنه که به رویاش برسه.
شاید بهتره هممون روحیه شوگا رو بهتر درک کنیم
خودش گفته هیچ خاطره خوبی با پدرش نداره و گفته اگه یه روز بچه دار بشه می خواد به بچش یک عالمه خاطره خوب بسازه داشته رونداشتن
متاسفانه خیلی ها به شوگا هیت میدن که اون یه ادم بی احساس و از خود راضی هست
شوگا توی ۱۴ سالگی وقتی در یک نمایش مدرسه اش اواز خوند به خوانندگی و اهنگسازی علاقه پیدا کرد.
اما این علاقه به هیچ عنوان از طرف خوانداش مورد استقبال قرار نگرفت پدر و مادرش به شدت باهاش مخالفت کردن حتی پدرش یک بارتمام آلات موسیقی شوگا رو برای منصرف کردنش از این کار شکست پدرش می خواست تا شوگا شغل خوانوادگیشون رو ادامه بده.
اونا شوگا رو به شدت تحت فشار قرار داده بودن، خانوادش تمام این مدت تردش کرده بودن و اصلا باهاش کاری نداشتن چون بچه بودبهش خیلی کمتر از حقش حقوق میدادن.
شوگا تمام این مدت به سختی کار میکرده و بدتر از همه وقتی بود که با ماشین تصادف کرد وبه مدت چند هفته توی بیمارستان بستریشد
حتی اون موقع هم خانوادش هم راضی نشدند که به دیدنش بیان ، و اونو تنها گذاشتن
مدیر مدرسشون با بیمه دانش اموزی هرینه بیمارستانشو پرداخت کرد ، اما وقتی مرخص شد به خاطر تصادف کتفش و مهره های کمرشبدجوری اسیب دیده بود به خاطر همین کارفرماش اخراجش کرد
و شوگا با اون حالش بازم بی پول موند
اما نا امید نشد
برای اینکه کار پیدا کنه وانمود میکرد که حالش خوبه با وجود درد زیاد شروع به کارای سخت کرد
شوگا وقتی دید خانوادش درکش نمیکنن و خودش هم نمیتونه از رویاش دست بکشه ، توی سن ۱۵ سالگی خونه رو ترک کرد و رفت سئولو تنها چیزایی که به خودش برد ( گیتارش و یه کوله پشتی که توش چند دست لباس و دفترچه ای که توش اهنگ مینوشت و ۱۰۰ ون نقد کهتمام پس اندازش بود)
شوگا هیچ کسو توی سئول نداشت و ۳ ماه اول رو توی پارک میخوابید.
به شروع مدارس هوا سرد شد و به اجبار یه انباری اجاره میکنه ، صبحا میرفت مدرسه و بعدش یه راست میرفت سرکار تا شب بیشتردرامدش صرف اجاره خونه میشد طوری که هر روز مجبور بوده بین بلیت اتوبوس و غذا یکی رو انتخاب کنه ( بمیرم براش)
فاصله محل کارش تا اتاقی که گرفته بود ۲ ساعت بود ، اون هرروز مجبور بوده روزی ۴ ساعت پیاده روی کنه وگرنه گشنه می موند.
یه روز شوگا توی روزنامه اگهی بیگ هیت رو میبینه و میره برای تهیه کنندگی لودیشن میده ، اما اونا شوگا رو به عنوان کاراموز قبولمیکنن و بهش یه خوابگاه میدن ، شوگا وقتی میره خوابگاه تا شب تو پذیرایی روی مبل میشینه و اصلا باور نمیکرده که الان یه جای خوابو برای خوردن داره.
نامجون وقتی شوگا رو توی اون حالت میبینه ازش می خواد بره توی اتاقش و روی تختش بخوابه شوگا تا صبح از خوشحالی گریه میکنه.
شوگا هیچ وقت محبت واقعی خانوادشو نداشته و مطمئنا تجربه کردن این همه سختی برای یه پسر ۱۵ ساله کار راحتی نبود ، اون مثلهم سن های خودش هرگز وقت عشق و حال رو نداشته و همیشه مجبور بوده که سخت کار کنه که به رویاش برسه.
شاید بهتره هممون روحیه شوگا رو بهتر درک کنیم
خودش گفته هیچ خاطره خوبی با پدرش نداره و گفته اگه یه روز بچه دار بشه می خواد به بچش یک عالمه خاطره خوب بسازه
م
